CANDO?
  • Domingo 12 de agosto
  • 18.45 horas
  • Parque do Paseo das Pontes
SOCIAL

     

BIOGRAFÍA

Con tan só dous álbums (Camino ácido e Antigua y Barbuda), o ermitán do pop Ángel Stanich conseguiu abarrotar todo tipo de salas e festivais provocando auténticos karaokes co seu Carbura, Mezcalito ou Metralleta Joe, xenuínos hits alternativos do indie estatal máis recente. Pouco se sabe deste xenial autor, e pouco máis poderás saber. Naceu en Santander, estudou en Valladolid, onde Javier Vielba (Corizonas / Arizona Baby) produciu o seu primeiro álbum, e reside en Madrid. Ten 28 anos, cabeleira e barba hirsuta e un anormal talento como guionista de sedutoras cancións onde os vaivéns cotiáns deveñen en surrealismo perverso.

Stanich é un músico á marxe. Desde logo, un dos máis singulares que este país deu en anos. Non se parece a nada circundante e é dono dunha desas voces únicas que concita reaccións atopadas… Todo isto converteuno, en moi pouco tempo, nese tipo raro do que todo o mundo fala. E todo, sen contar con el. Porque Ángel Stanich é un freak recluso centrado na súa bohemia e as súas cancións. Non vai de nada. Ao contrario. Pasa do rolo mediático. Non fai promoción do seu traballo ou os seus múltiples concertos, polo menos de modo convencional. Custou o seu que montase o seu Facebook oficial ou a súa propia web. Non fai entrevistas, nin o veremos por aí nos seráns nocturnos. Pero a súa música e a súa figura inspiran esa estraña atracción fatal do bordo vulnerable. Vamos, que Stanich podería ser sen dúbida o soño húmido de protección materna infalible non só de fronte ao sexo feminino.

Escurridizo, politicamente incorrecto, misterioso, son algúns dos diagnósticos mediáticos que xera o seu desbordante e inusual enxeño arroupado de mordacidade certeira e unha fondura emocional impropia da súa idade que o converte en todo un feliz achado. Aí quedan máis de douscentos concertos en apenas dous anos. Desde os seus primeiros pasos enchendo bares el só coa súa acústica, facendo sold outs en salas (por exemplo, o seu demoledor fin de xira en Sala But de Madrid) e arrasando co infalible directo da súa Stanich Band polos máis importantes festivais do circuíto.